Dane-Osobowe | Cyfrowa Polska Razem

Rynek, na którym towarem jest użytkownik

Tue, 21 Jul 2026 14:00:00 +0200

Ciasteczko strony trzeciej działa jak agent handlowy, który wchodzi do sklepu razem z klientem, a potem chodzi za nim po wszystkich kolejnych sklepach i notuje. Plik zapisany przez zewnętrzną firmę reklamową na jednej witrynie rozpoznaje tę samą przeglądarkę na tysiącach innych — i z pojedynczych odwiedzin skleja profil: zainteresowania, problemy zdrowotne, poglądy, sytuację finansową. Partia Razem w stanowisku ws. cyfryzacji z 2018 roku uderza w podstawę tej machiny: technologie śledzące mają zostać zakazane, zgoda nie może być domniemana, a zakaz handlu danymi osobowymi ma być rzeczywiście egzekwowany (stanowisko ws. cyfryzacji, 2018). Stawką jest cały łańcuch dalszych ogniw: superciasteczka odtwarzają się po usunięciu, a gotowe profile stają się przedmiotem obrotu między firmami, których nazw użytkownik nigdy nie widział.

Zgoda, której nikt nie udzielił

Obrona przed tym modelem została w praktyce sprywatyzowana: to pojedynczy użytkownik ma czytać polityki prywatności, konfigurować banery i odwoływać zgody u dziesiątek administratorów osobno. Przy kilkudziesięciu odwiedzanych witrynach dziennie rzetelne wykonywanie tych czynności zajmowałoby więcej czasu niż samo korzystanie z sieci — więc niemal nikt ich nie wykonuje, a system zgód pozostaje fasadą, za którą rynek danych toczy się bez zmian.

RODO wymaga od 2018 roku zgody dobrowolnej, konkretnej i świadomej (rozporządzenie 2016/679); banery zgód projektuje się tymczasem tak, by odmowa kosztowała więcej kliknięć niż akceptacja, a „uzasadniony interes" administratora rozciąga się na śledzenie, którego nikt by świadomie nie autoryzował. Rosnące tarcia między tym modelem a użytkownikami widać w statystykach polskiego organu nadzorczego: do Prezesa UODO wpłynęło w 2024 roku 8056 skarg — o ponad tysiąc więcej niż rok wcześniej, gdy było ich 6962 — oraz 14 842 zgłoszenia naruszeń ochrony danych (sprawozdanie Prezesa UODO za 2024 rok).

Skargi obejmują przy tym wyłącznie przypadki, o których zainteresowani w ogóle się dowiedzieli: skarży się ten, kto wie, że jego dane wyciekły albo krążą po rynku. Istota reklamy behawioralnej polega na tym, że obrót odbywa się poza polem widzenia zainteresowanego — między wydawcą, pośrednikami aukcji reklamowych i brokerami danych. Stanowisko Razem nazywa ten układ bez ogródek: „Wielkie korporacje nie mogą zarabiać handlując naszymi tożsamościami za naszymi plecami" (stanowisko ws. cyfryzacji, 2018).

27 kar na 13,9 mln zł rocznie

Po stronie egzekwowania dysproporcja sił jest równie wyraźna. W 2024 roku Prezes UODO wydał 1719 decyzji administracyjnych, ale kary pieniężne nałożył w 22 sprawach — 27 kar na łączną kwotę 13,9 mln zł (sprawozdanie Prezesa UODO za 2024 rok). Dla branży, której model biznesowy opiera się na profilowaniu milionów użytkowników, taka suma, rozłożona na wszystkie ukarane podmioty w kraju przez cały rok, mieści się w kategoriach zwykłego kosztu operacyjnego. O ryzyku, które zmieniałoby czyjekolwiek zachowanie, trudno tu mówić. Rachunek jest prosty do przewidzenia: jeżeli naruszanie zasad przynosi więcej, niż kosztuje sporadyczna kara, samo istnienie przepisów nie zmienia zachowań rynku. Stąd w programie Razem obok nowych zakazów stoi żądanie skuteczności wobec zakazów już istniejących.

Co proponuje Razem

Postulaty z bloku „Wygoda i bezpieczeństwo użytkownika w świecie cyfrowym" mają wyraźnie zaznaczony poziom realizacji — to dążenia na forum Unii Europejskiej, bo rynek reklamowy i najwięksi gracze działają ponad granicami państw:

„Będziemy dążyć do zakazu wykorzystywania technologii śledzących takich jak ciasteczka stron trzecich (ang. third-party cookies) i superciasteczek oraz innych mających podobne funkcje na terenie Unii Europejskiej" (pkt 4);
„Będziemy dążyć do ograniczenia wykorzystywania ciasteczek na terenie Unii Europejskiej. Zgoda na ich wykorzystywanie przez stronę internetową nie powinna być domniemana" (pkt 5);
„Będziemy dążyć do wprowadzenia konieczności uzyskania zgody użytkownika przed jakimkolwiek wykorzystaniem jego danych" (pkt 7).

Czwarty element pochodzi z bloku „Cyberbezpieczeństwo bez inwigilacji" i dotyczy już krajowego egzekwowania prawa: „Poprawimy egzekwowanie zakazu handlu danymi osobowymi" (pkt 4). Zestawione razem, punkty te opisują spójną zmianę reguł gry: śledzenie przestaje być domyślne, zgoda wraca do swojego słownikowego znaczenia, a obrót cudzymi danymi — dziś opłacalny nawet po doliczeniu ryzyka kar — staje się działalnością realnie ściganą.

Osobnym piętrem tej samej gospodarki uwagi są algorytmy rekomendacyjne platform, które zebrane o użytkowniku dane zamieniają w decyzje o tym, co zobaczy — ich jawności poświęcony jest tekst serwisu Razem dla Równości o algorytmach wielkich platform. Mapę wszystkich postulatów prywatnościowych prowadzimy w hubie prywatność i inwigilacja.

Źródła i dalsza lektura

Chmura jak mieszkanie: dostęp tylko za nakazem

Mon, 20 Jul 2026 12:30:00 +0200

Telefon robi to sam: zdjęcia z wakacji, skany umów, kopie dowodów i notatki lądują w chmurze usługodawcy, zanim właściciel zdąży o tym pomyśleć. Partia Razem w stanowisku ws. cyfryzacji z 2018 roku stawia w tej sprawie zasadę prostą do zapamiętania: skoro przeszukanie mieszkania wymaga podstaw i procedury, ten sam standard ma chronić pliki na osobistych urządzeniach i w chmurze — „Kopiowanie dokumentów i zdjęć do chmury nie może skutkować osłabieniem prawa do prywatności" (stanowisko ws. cyfryzacji, 2018). Fizycznie te pliki leżą bowiem na serwerze firmy, prawnie — w strefie mniej oczywistej niż szuflada biurka, bo o dostęp do nich organy mogą zabiegać u operatora usługi, z pominięciem procedur pomyślanych dla przeszukania czyjegoś domu.

Domyślne miejsce na dokumenty życia

Skala zjawiska rośnie od dekady. Według Eurostatu z przestrzeni dyskowej w internecie do zapisywania dokumentów, zdjęć, muzyki i innych plików korzystało w 2020 roku — ostatnim, dla którego wskaźnik badano — 24,3 procent Polaków w wieku 16–74 lat, trzykrotnie więcej niż w 2014 roku; średnia unijna sięgnęła 35,3 procent (Eurostat, isoc_cicci_use). Infrastrukturalne tło tego wzrostu dokumentuje GUS: dostęp do internetu miało w 2024 roku 95,9 procent polskich gospodarstw domowych, a 61 procent osób załatwiało przez sieć sprawy urzędowe (GUS, „Społeczeństwo informacyjne w Polsce w 2024 r.”). Chmura przestała być narzędziem entuzjastów: przechowuje korespondencję z urzędami, dokumentację medyczną i archiwa rodzinne — dokładnie ten rodzaj rzeczy, które kiedyś trzymało się w domu.

Państwo zresztą samo przesuwa dokumenty obywateli do sieci: 26,2 procent Polaków korzystało w 2024 roku z dostępu do informacji osobistych przechowywanych przez jednostki administracji publicznej, a 29,1 procent odbierało urzędową korespondencję na konto w serwisie lub aplikacji administracji (GUS, 2024). Trudno wymagać od obywatela zaufania do cyfrowego państwa i cyfrowych usług, jeżeli cena za wygodę ma być płacona obniżonym standardem ochrony prywatności.

Bezpieczniki przeszukania kończą się przed serwerownią

Przeszukanie pomieszczeń reguluje rozdział 25 kodeksu postępowania karnego („Zatrzymanie rzeczy. Przeszukanie"): wolno go dokonać w celu wykrycia, zatrzymania albo znalezienia rzeczy mogących stanowić dowód, i tylko wtedy, gdy istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że osoba lub rzeczy tam się znajdują (Kodeks postępowania karnego, Dz.U. 1997 poz. 555). Procedura przewiduje udział zainteresowanego, protokół, możliwość zaskarżenia — zestaw bezpieczników wypracowanych przez dziesięciolecia właśnie dlatego, że wejście władzy w prywatną przestrzeń uznano za ingerencję wymagającą ram.

Pliki w chmurze wypadają z tej logiki w praktyce z dwóch powodów. Po pierwsze, znajdują się we władaniu usługodawcy, więc organ może kierować żądania do firmy, a właściciel danych bywa ostatnią osobą, która się o tym dowiaduje. Po drugie, granica między „danymi telekomunikacyjnymi", po które służby sięgają masowo i bez uprzedniej sądowej zgody — 1 825 683 razy w samym 2023 roku (Fundacja Panoptykon) — a treścią prywatnych zasobów jest dla przeciętnego użytkownika niewidoczna. Standard ochrony zaczyna wtedy zależeć od modelu biznesowego i siedziby usługodawcy zamiast od rangi chronionego prawa.

Co proponuje Razem

Punkt 2 bloku „Cyberbezpieczeństwo bez inwigilacji" brzmi w całości:

Sprawimy, że dostęp organów śledczych do plików przechowywanych na osobistych urządzeniach elektronicznych i w chmurze będzie możliwy jedynie na podstawie nakazu przeszukania. Kopiowanie dokumentów i zdjęć do chmury nie może skutkować osłabieniem prawa do prywatności.— Partia Razem, „Stanowisko ws. cyfryzacji” (2 maja 2018), partiarazem.pl

Konstrukcja jest technologicznie neutralna i przez to odporna na starzenie: nie wylicza usług ani formatów, tylko wiąże poziom ochrony z charakterem zasobu. Prywatne pliki pozostają prywatnymi plikami niezależnie od tego, czy leżą na dysku laptopa, w telefonie, czy na serwerze po drugiej stronie kontynentu — a organ, który chce do nich zajrzeć, przechodzi tę samą drogę, którą musiałby przejść pod drzwiami mieszkania. O tym, że kontrola nad własnymi danymi i wizerunkiem jest też warunkiem równości — bo najsłabiej chronieni tracą ją pierwsi — piszemy w siostrzanym serwisie o równości, w tekście o prawie do kontroli nad własnym wizerunkiem i danymi. Po pozostałe postulaty tej linii, od nadzoru sądowego po retencję danych, warto zajrzeć do huba prywatność i inwigilacja.