Algorytmy i platformy | Cyfrowa Polska Razem

Skąd telemarketer ma mój numer?

Wed, 22 Jul 2026 13:00:00 +0200

Telefon dzwoni w środku dnia z nieznanego numeru; w słuchawce konsultant albo nagranie z „wyjątkową ofertą” — paneli, abonamentu medycznego, garnków na pokazie. Ten model sprzedaży opiera się na jednej przewadze: dzwoniący wie o odbiorcy dużo, odbiorca o dzwoniącym nic, a najskuteczniej działa to na osoby starsze, samotne i ufne wobec oficjalnie brzmiącego głosu. Stanowisko Razem ws. reklam z 2018 roku proponuje rozwiązanie sięgające źródła: „Zakażemy prowadzenia działalności telemarketingowej, jeśli połączenie nie jest nawiązywane przez klientkę lub klienta” (stanowisko ws. reklam, 2018).

Kary są, proceder trwa

Prawo już dziś wymaga uprzedniej zgody na marketing telefoniczny, a jego łamanie bywa surowo karane. W lipcu 2023 roku Prezes UOKiK nałożył na spółkę Asmanta Call Center 1 210 208 zł kary za naruszenie zbiorowych interesów konsumentów: firma, przez konsultantów i zautomatyzowane oprogramowanie, dzwoniła do ludzi bez uprzedniej zgody i zawyżała w rozmowach kwoty dotacji do fotowoltaiki (obiecywano 20,5 tys. zł, gdy program „Mój Prąd” przewidywał wówczas maksymalnie 5 tys. zł dopłaty do mikroinstalacji). Osobne sankcje (150 tys. i 100 tys. zł) objęły menedżerów spółki (UOKiK, 2023). Ramy prawne wyznacza dziś ustawa z 12 lipca 2024 r. — Prawo komunikacji elektronicznej (ELI).

Model biznesowy przetrwał jednak niejedną karę: call center można zamknąć i otworzyć pod nową nazwą, bazę numerów odkupić, a automat dzwoniący kosztuje mniej niż konsultant. Dopóki wykonywanie połączeń z inicjatywy firmy jest legalne — o ile tylko firma twierdzi, że zgodę ma — spirala kręci się dalej.

Dlaczego zakaz, a w tle blokada premium

Postulaty Razem układają się w komplet obejmujący każdy kanał nachalnej sprzedaży. Stanowisko ws. reklam dodaje do zakazu telemarketingu drugi punkt: „Zakażemy prowadzenia działalności marketingowej przy okazji kontaktów klientki lub klienta z infolinią” — koniec z dosprzedażą wciskaną osobie, która zadzwoniła zgłosić awarię. Stanowisko ws. cyfryzacji z tego samego roku dorzuca kary finansowe za wysyłanie materiałów reklamowych drogą elektroniczną bez zgody odbiorcy — także za samo „inicjowanie kontaktu z osobą fizyczną w celu uzyskania zgody” — oraz zasadę domyślnego blokowania płatnych połączeń i wiadomości tekstowych przez operatorów, którą partia uzasadnia wprost: „Zapobiegniemy tym samym wyłudzaniu pieniędzy, szczególnie od osób starszych” (stanowisko ws. cyfryzacji, 2018).

Linia programowa jest przy tym świeżo potwierdzona: deklaracja programowa z 2025 roku zapowiada, że Razem będzie „zwalczać nachalny telemarketing, w szczególności tzw. robo-calle” (rozdz. 10, pkt 11). O automatach dzwoniących z nagraniami i innych zautomatyzowanych formach nagabywania pisze szerzej serwis Razem dla Równości.

Co proponuje Razem

Zakaz telemarketingu nienawiązanego przez klienta — przy zawieraniu umów nie będzie można wymagać ani oczekiwać zgody na oferty telefoniczne (stanowisko ws. reklam, 2018, „Wolność od reklamy”, pkt 1).
Zakaz marketingu przy okazji kontaktu z infolinią (tamże, pkt 2).
Kary za elektroniczny spam bez zgody odbiorcy i za inicjowanie kontaktu w celu uzyskania tej zgody (stanowisko ws. cyfryzacji, 2018, pkt 8).
Domyślna blokada płatnych połączeń i wiadomości tekstowych u operatorów — przeciw wyłudzeniom, szczególnie od osób starszych (tamże, pkt 9).
Zwalczanie nachalnego telemarketingu, w szczególności robo-calli (deklaracja programowa 2025, rozdz. 10, pkt 11).

Osoby starsze, na których żeruje telefoniczna sprzedaż, są jednocześnie najbardziej narażone na cyfrowe wykluczenie z usług publicznych — o państwie dostępnym i online, i przy okienku pisze Razem dla Opieki. Pozostałym postulatom konsumenckim wobec rynku cyfrowego poświęcony jest hub o algorytmach i platformach.

Źródła i dalsza lektura

Państwo kontra cyfrowy gigant. Co może UOKiK, gdy platforma okraja opłaconą usługę

Wed, 22 Jul 2026 11:00:00 +0200

Konsument, któremu globalna platforma po cichu okroiła opłaconą usługę, ma w Polsce do dyspozycji więcej niż formularz reklamacyjny bez odpowiedzi. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów może uznać taką praktykę za naruszenie zbiorowych interesów konsumentów i nałożyć karę do 10% obrotu firmy — i z tych kompetencji wobec największych graczy rynku cyfrowego korzysta coraz częściej. W marcu 2026 roku o uruchomienie ich wobec Google wystąpił współprzewodniczący Razem Adrian Zandberg (biuro prasowe Razem).

Sprawa Google: limity obcięte w trakcie subskrypcji

Poszło o pakiet AI Pro, w którym Google sprzedaje płatny dostęp do dużych modeli językowych przez oprogramowanie Antigravity. Kluczowym parametrem usługi są limity zapytań — z opisu wynikało, że odnawiają się co 5 godzin, tymczasem w trakcie opłaconych subskrypcji zostały bez ostrzeżenia radykalnie obniżone, a czas ich odnawiania wydłużono do 7 dni. Zandberg przedstawił sprawę prezesowi UOKiK Tomaszowi Chróstnemu i wniósł o zbadanie, czy doszło do naruszenia zbiorowych interesów konsumentów.

„Jeżeli firma sprzedaje konkretną usługę na konkretne pieniądze, to powinna ją dostarczyć albo oddać pieniądze. To zdroworozsądkowa, uczciwa zasada. Nie ma powodu, żeby traktować Big Techy jak święte krowy. Po naszej stronie Atlantyku mamy narzędzia, żeby chronić konsumentów. Czas je wykorzystać” — argumentował. I dodawał, że stawka wykracza poza jedną subskrypcję: „Znaczenie sztucznej inteligencji w gospodarce będzie rosło. Dziś decyduje się, na jakich zasadach to się wydarzy. (…) Jeżeli pozwolimy Big Techom na takie praktyki, to wkrótce rachunek będzie wysoki - dla wszystkich” (biuro prasowe Razem, 2026).

Urząd, który już to robił

Wniosek trafia do instytucji z rosnącym dorobkiem w sporach z platformami. W marcu 2024 roku Prezes UOKiK nałożył na Amazon EU SARL 31 850 141 zł kary za wprowadzanie konsumentów w błąd co do momentu zawarcia umowy, dostępności produktów i terminów dostawy — w decyzji pojawiła się wprost kategoria „dark patterns”, czyli interfejsów projektowanych tak, by wymusić pochopne decyzje (UOKiK, 2024). W styczniu 2026 roku za wprowadzające w błąd prezentowanie obniżek — bez rzetelnej „najniższej ceny z 30 dni” — urząd ukarał Zalando (ok. 31 mln zł) i prowadzącą platformę Temu spółkę Whaleco (ok. 6 mln zł) (UOKiK, 2026).

Najbliższy sprawie Google jest jednak precedens subskrypcyjny: w grudniu 2023 roku, po interwencji UOKiK, Amazon zobowiązał się nie stosować klauzul pozwalających jednostronnie podnosić cenę Prime bez wyraźnej zgody klienta, a wobec siedmiu innych dostawców subskrypcji — w tym Google (YouTube Premium), Apple, Netfliksa i Disney+ — urząd prowadzi postępowania wyjaśniające (UOKiK, 2023). Zasada, którą urząd wtedy sformułował — istotna zmiana warunków wiąże tylko za świadomą zgodą konsumenta — pasuje do obciętych limitów AI Pro jak ulał.

Zaplecze programowe: silny urząd zamiast bezradnych regulaminów

Zandbergowy wniosek nie wziął się znikąd. Już stanowisko Razem ws. reklam z 2018 roku zapowiadało, że partia znacznie zwiększy finansowanie UOKiK i uczyni z niego główną instytucję pilnującą zasad prowadzenia kampanii reklamowych, oceniając, że „finansowanie na poziomie 1% wartości obecnego rynku reklamy to stanowczo za mało” (stanowisko ws. reklam, 2018). Tamten postulat dotyczy nadzoru nad reklamami, ale logika jest ta sama, która stoi za wnioskiem w sprawie Google: instytucja ochrony konsumentów musi mieć zasoby proporcjonalne do rynku, który kontroluje.

Co proponuje Razem

Znaczne zwiększenie finansowania UOKiK — w kontekście nadzoru nad rynkiem reklamy, z rolą głównej instytucji pilnującej zasad prowadzenia kampanii reklamowych (stanowisko ws. reklam, 2018).
Egzekwowanie istniejących narzędzi ochrony konsumentów wobec wielkich platform — czego przykładem jest wniosek o kontrolę UOKiK w sprawie praktyk Google (biuro prasowe, 2026).

Siła rynkowa big techów ma też wymiar podatkowy: o tym, dlaczego przychody globalnych platform osiągane w Polsce powinien objąć podatek cyfrowy, pisze serwis Razem dla Gospodarki.

Źródła i dalsza lektura

Autoplay, domniemana zgoda i niewidzialny płatnik — reklama internetowa do przeglądu

Wed, 22 Jul 2026 09:30:00 +0200

Wystarczy otworzyć artykuł w popularnym portalu: zanim pojawi się pierwszy akapit, rusza wideo z dźwiękiem, którego nikt nie uruchamiał, pół ekranu zasłania baner, a w tle kilkanaście skryptów dopisuje właśnie kolejny wiersz do profilu reklamowego czytelnika. Przebywanie w sieci nie powinno oznaczać przymusu oglądania i wysłuchiwania tego wszystkiego — i dokładnie tak stawia sprawę stanowisko Razem ws. cyfryzacji z 2018 roku, które zapowiada dążenie do „ograniczenia inwazyjności reklam” na stronach internetowych, „a w szczególności do zakazu wykorzystywania reklam typu autoplay na terenie Unii Europejskiej” (stanowisko ws. cyfryzacji, 2018).

Skala: dziewięć i pół miliarda rocznie

Według badania IAB Polska/PwC AdEx wydatki na reklamę internetową w Polsce sięgnęły w 2024 roku 9,5 mld zł, rosnąc o 19,8% rok do roku; najszybciej przybywało wideo online i reklamy mobilnej, która sama urosła o 28% (IAB Polska/PwC AdEx). Za tymi pieniędzmi stoi prosty mechanizm aukcyjny: płaci się za uwagę, więc formaty konkurują o to, który skuteczniej ją przechwyci. Autoplay wygrywa z banerem, pełnoekranowa nakładka wygrywa z autoplayem — a koszt tej licytacji, w postaci rozproszenia i zużytego transferu, ponosi osoba, która chciała tylko przeczytać tekst.

Drugim filarem tego rynku jest personalizacja. Reklama „dopasowana” wymaga profilu, profil wymaga danych, a dane zbiera się, dopóki użytkownik aktywnie nie zaprotestuje. Stanowisko Razem odwraca ten domysł: użytkownik powinien wiedzieć, że przekaz kierowany do niego jest personalizowany, a samą personalizację ma poprzedzać „faktyczna zgoda”, czyli coś więcej niż domniemanie zaszyte w regulaminie.

Niewidzialny płatnik reklamy

Trzeci postulat dotyczy jawności: według stanowiska z 2018 roku każda reklama internetowa ma zawierać informację, kto ją wykupił, a dostawca reklamy ma prowadzić publiczny rejestr wykupionych u niego reklam wraz z płatnikiem i okresem emisji. W wersji z 2018 roku to narzędzie przeciw dezinformacji: przekaz perswazyjny z ujawnionym płatnikiem da się rozliczyć, podczas gdy anonimowy pozostaje bezkarny, bo nie wiadomo nawet, od kogo żądać wyjaśnień. Najostrzej ten problem widać w reklamie politycznej, gdzie od jawności płatnika zależy uczciwość kampanii wyborczych — ten wątek szczegółowo rozbiera serwis Razem dla Uczciwej Polityki.

Postulaty internetowe są zresztą częścią szerszego stanowiska ws. reklam, w którym Razem opisuje reklamę jako sektor rozrastający się „bez umiaru” kosztem wspólnej przestrzeni i uwagi — od billboardów po bloki telewizyjne (stanowisko ws. reklam, 2018).

Co proponuje Razem

Ograniczenie inwazyjności reklam internetowych, w szczególności dążenie do zakazu formatów autoplay „na terenie Unii Europejskiej” (stanowisko ws. cyfryzacji, pkt 2 — zastrzeżenie skali unijnej jest częścią postulatu).
Personalizacja tylko za faktyczną zgodą — użytkownik ma wiedzieć, że przekaz jest personalizowany, i zgodzić się na to zanim nastąpi (pkt 6).
Jawny płatnik każdej reklamy internetowej i publiczny rejestr reklam u dostawcy (pkt 3).

Nachalna sprzedaż ma też kanał całkiem analogowy — telefon. O tym, dlaczego Razem chce zakazać telemarketingu nienawiązanego przez klienta, piszemy w tekście o zakazie telemarketingu.

Źródła i dalsza lektura

Kurier pracuje, aplikacja zarządza. Komu należy się ochrona zatrudnionych na platformach

Tue, 21 Jul 2026 15:30:00 +0200

Kurier z plecakiem termicznym formalnie bywa przedsiębiorcą: sam sobie szefem, sam sobie kadrami. W praktyce o tym, jakie zlecenie dostanie, za ile pojedzie i czy jutro w ogóle będzie mógł się zalogować, decyduje algorytm platformy — czyli dokładnie ten rodzaj podporządkowania, który w klasycznym zakładzie pracy przesądzałby o istnieniu stosunku pracy. Wokół tej rozbieżności między formą a treścią zatrudnienia toczy się dziś jedna z ważniejszych batalii europejskiego prawa pracy.

Fakt prawny: dyrektywa o pracy platformowej

Skalę zjawiska mierzą instytucje unijne: według Europejskiego Urzędu ds. Pracy w 2021 roku pracę za pośrednictwem platform cyfrowych pozyskiwało w UE ponad 28 mln osób, a szacunki na rok 2025 mówiły o około 43 mln (ELA). Odpowiedzią prawodawcy unijnego jest dyrektywa (UE) 2024/2831 z 23 października 2024 r. w sprawie poprawy warunków pracy za pośrednictwem platform internetowych. Wprowadza ona domniemanie stosunku pracy tam, gdzie fakty wskazują na kierowanie pracą i jej kontrolę — z ciężarem obalenia domniemania po stronie platformy — oraz pierwsze w prawie UE przepisy o zarządzaniu algorytmicznym: zakaz przetwarzania niektórych danych (np. o stanie emocjonalnym), obowiązkowy ludzki nadzór nad decyzjami o zawieszeniu konta i prawo do wyjaśnienia zautomatyzowanej decyzji. Państwa członkowskie mają czas na transpozycję do 2 grudnia 2026 roku (EUR-Lex).

Stanowisko Razem z 2021 roku

Razem zajęło stanowisko w tej sprawie trzy lata przed przyjęciem dyrektywy. Dokument Rady Krajowej z listopada 2021 roku o zarządzaniu algorytmicznym opisuje rozprzestrzenianie się pracy platformowej jako jedno z ryzyk cyfrowego tayloryzmu — pracownicy „są jedynie użytkownikami aplikacji, a ich czasem pracy, zadaniami, czy oceną zarządza algorytm” — i wśród pilnych działań wymienia: „Traktowanie pracy wykonywanej na rzecz organizacji platformowych jako podlegającej ochronie zatrudnionych zgodnie z obowiązującym prawem” (stanowisko, 2021). Ta sama uchwała żąda pełnej jawności zbieranych o pracujących danych oraz uzgadniania systemów algorytmicznych z przedstawicielami osób pracujących, w tym ze związkami zawodowymi.

Krajowe narzędzie: inspekcja, która może zmienić umowę

Niezależnie od transpozycji dyrektywy istnieje krajowy mechanizm, który mógłby rozstrzygać spory o status od ręki. Deklaracja programowa Razem z 2025 roku zapowiada: „Wzmocnimy i dofinansujemy Państwową Inspekcję Pracy, nadamy jej uprawnienia do zmiany formy zatrudnienia osoby na umowę o pracę, jeżeli stwierdzony zostanie stosunek pracy” (rozdz. 2, pkt 2). Dziś inspektor, który widzi fikcyjne samozatrudnienie, może najwyżej skierować sprawę do sądu — z decyzją administracyjną w ręku mógłby przywracać umowę o pracę bez wieloletniego procesu, także kurierowi czy kierowcy, którego „przedsiębiorczość” sprowadza się do klikania w przydzielone zlecenia.

Co proponuje Razem

Traktowanie pracy platformowej jako podlegającej ochronie zatrudnionych zgodnie z obowiązującym prawem (stanowisko o zarządzaniu algorytmicznym, 2021).
Jawność danych zbieranych o pracujących i uzgadnianie systemów algorytmicznych ze związkami zawodowymi (stanowisko, 2021) oraz — już w deklaracji programowej — obowiązek konsultacji z pracownikami algorytmów regulujących i nadzorujących ich pracę (rozdz. 2, pkt 6).
PIP z uprawnieniem do zmiany formy zatrudnienia na umowę o pracę przy stwierdzonym stosunku pracy (deklaracja 2025, rozdz. 2, pkt 2).

Fikcyjne samozatrudnienie i umowy cywilnoprawne zamiast etatów to problem znacznie starszy niż aplikacje kurierskie — jego mapę kreśli Razem dla Pracy. Tam też znajduje się szczegółowy tekst o nadzorze algorytmicznym nad pracownikami etatowymi, a pozostałym wątkom platformowym przyglądamy się w hubie o algorytmach i platformach.

Źródła i dalsza lektura

Hazard w cenie mikrotransakcji. Lootboxy w grach, w które grają dzieci

Tue, 21 Jul 2026 13:30:00 +0200

Mechanika jest znana z kasyna: gracz wpłaca stawkę, kręci się losowanie, prawie zawsze wypada coś bezwartościowego, a od czasu do czasu — nagroda na tyle rzadka, że chce się spróbować jeszcze raz. W grach wideo ta konstrukcja nazywa się lootboxem albo skrzynką i sprzedaje się ją jako mikrotransakcję za kilka lub kilkanaście złotych, bez weryfikacji wieku, w tytułach, w które masowo grają nastolatki. Stanowisko Razem ws. cyfryzacji z 2018 roku poświęca temu osobny punkt: „Musimy skończyć z hazardem pod przykrywką zwykłych zakupów czy mikrotransakcji. Będziemy dążyć do wprowadzenia zakazu dokonywania transakcji elektronicznych, w których produkt końcowy jest losowany” (stanowisko ws. cyfryzacji, 2018, pkt 10).

Kto siedzi po drugiej stronie ekranu

Badanie NASK „Nastolatki 3.0” (przeprowadzone w 2022 roku na ogólnopolskiej próbie uczniów) pokazuje, że granie w gry online wskazuje 46,3% nastolatków jako jedną z najczęstszych aktywności w sieci; chłopcy wskazują je częściej niż dziewczęta. Ten sam raport mierzy czas: w dni powszednie nastolatki spędzają w internecie średnio 5 godzin i 36 minut, w dni wolne — 6 godzin i 16 minut (NASK, „Nastolatki 3.0”). Wśród nastolatków systemy losowej sprzedaży trafiają więc na masową publiczność: niemal połowa gra w gry online, a w sieci spędzają po kilka godzin dziennie.

Projektanci monetyzacji wiedzą o tej publiczności wszystko, czego dowiedzieć się można z telemetrii: kiedy gracz wraca, co go frustruje, po jakiej serii porażek sięga po portfel. Skrzynka korzysta z całej tej wiedzy: pętlę napięcia i nagrody zaprojektowano tak, by w odpowiednio wybranym momencie zamieniała się w przychód. Uzależnienia behawioralne u młodych ludzi to w ostateczności problem zdrowia psychicznego — a publiczna pomoc psychologiczna jest w Polsce trudno dostępna, o czym pisze serwis Razem Naprawi Zdrowie.

Luka w ustawie hazardowej

Polskie prawo hazardu nie ignoruje — reguluje go ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, której art. 2 ust. 1 definiuje gry losowe jako gry „o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku” (ustawa o grach hazardowych). W tej definicji tkwi jednak szczelina, przez którą przechodzi cała branża skrzynek: wygrana w lootboxie jest wirtualna — skórka, karta, przedmiot w grze — więc formalnie nie jest ani pieniężna, ani rzeczowa, choć potrafi mieć rynkową cenę na zewnętrznych giełdach przedmiotów. Automat o identycznej psychologii, ale z wygraną w gotówce, podlega koncesjom, ograniczeniom lokalizacyjnym i zakazowi udziału nieletnich; skrzynka w grze — żadnemu z tych rygorów.

Postulat Razem wymierzony jest dokładnie w tę szczelinę: zakaz transakcji elektronicznych z losowanym produktem końcowym obejmuje sam mechanizm losowania niezależnie od nazwy, pod jaką występuje — nie da się go więc obejść kolejnym rebrandingiem skrzynki na „paczkę niespodziankę”.

Co proponuje Razem

Zakaz transakcji elektronicznych, w których produkt końcowy jest losowany — jako dążenie sformułowane w stanowisku ws. cyfryzacji z 2018 roku (pkt 10), pod hasłem skończenia z „hazardem pod przykrywką zwykłych zakupów czy mikrotransakcji”.

Źródła i dalsza lektura

Neutralność sieci: dlaczego operator nie może sprzedawać pierwszeństwa w internecie

Tue, 21 Jul 2026 11:00:00 +0200

Operator, który przewozi cały ruch bez zaglądania do środka, nie może jednocześnie sprzedawać pierwszeństwa — na tym zakazie stoi otwarty internet. Razem w stanowisku ws. cyfryzacji z 2018 roku deklaruje dążenie do „pełnej neutralności sieci” na terenie Unii Europejskiej i zapowiada: „Nie godzimy się na powszechną cenzurę internetu i preferencyjne traktowanie wybranych podmiotów” (stanowisko ws. cyfryzacji, 2018). W praktyce zasada ta wyklucza sytuację, w której operator spowalnia ruch jednego serwisu, a innemu, za dopłatą, rezerwuje szybszy pas.

Co dziś mówi prawo

Podstawą jest rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z 25 listopada 2015 roku o dostępie do otwartego internetu. Jego art. 3 nakazuje dostawcom usług dostępu równe traktowanie całego ruchu — bez blokowania, spowalniania, zmieniania i faworyzowania konkretnych treści, aplikacji czy usług — z wąskimi wyjątkami na wykonanie obowiązków prawnych, bezpieczeństwo sieci i tymczasowe zarządzanie przeciążeniem (EUR-Lex).

Nad stosowaniem tych reguł czuwa BEREC, organ zrzeszający europejskich regulatorów telekomunikacyjnych, który na mocy art. 5(3) rozporządzenia wydaje krajowym regulatorom wytyczne wdrożeniowe. Praktyka dopisała do przepisów ważny rozdział: 2 września 2021 roku Trybunał Sprawiedliwości UE w trzech wyrokach (C-854/19, C-5/20 i C-34/20) zakwestionował oferty typu „zero-rating”, w których operator wyłączał wybrane aplikacje z limitu transferu — a BEREC w 2022 roku zaktualizował po tych wyrokach swoje wytyczne o otwartym internecie (BEREC). Po tych wyrokach jasne jest, że równe traktowanie ruchu obejmuje także cennik, w którym ulubione aplikacje operatora „nie zużywają” gigabajtów, a cała reszta internetu tak.

Mechanizm: komu opłaca się internet dwóch prędkości

Gdyby pierwszeństwo w sieci było na sprzedaż, kupowaliby je ci, których na nie stać — najwięksi dostawcy treści i platformy z globalnym kapitałem. Serwis lokalnej gazety, biblioteka cyfrowa, strona gminy czy początkujący twórca lądowaliby na wolniejszym pasie z tego prostego powodu, że nie dorzucili się operatorowi — jakość ich treści nie miałaby tu nic do rzeczy. Po kilku latach takiej selekcji internet przypominałby telewizję kablową: kilka pakietów premium i długi ogon treści, do których dostęp jest formalnie możliwy, a praktycznie uciążliwy.

Stawka jest tym większa, że przez łącza internetowe przechodzi dziś praca, edukacja, kontakt z urzędem i dostęp do informacji. Stanowisko Razem z 2018 roku stawia infrastrukturę sieciową w jednym rzędzie z energetyczną, wodno-kanalizacyjną i transportową — a żadna z tamtych sieci nie sprzedaje pierwszeństwa temu, kto zapłaci ekstra.

Co proponuje Razem

Pełna neutralność sieci — partia deklaruje, że będzie dążyć do wprowadzenia tej zasady „na terenie Unii Europejskiej”, sprzeciwiając się powszechnej cenzurze internetu i preferencyjnemu traktowaniu wybranych podmiotów (stanowisko ws. cyfryzacji, 2018, „Wygoda i bezpieczeństwo użytkownika”, pkt 1).
Zastrzeżenie skali jest tu istotne: to postulat na poziom unijny, nie obietnica samodzielnej krajowej regulacji — reguły otwartego internetu wynikają z rozporządzenia UE i tam rozstrzyga się ich kształt.

O tym, kto obok państw członkowskich realnie kształtuje unijne regulacje — ilu lobbystów pracuje w Brukseli i za czyje pieniądze — pisze serwis Razem dla Europy. Telemarketing, lootboxy i reklama śledząca podlegają u Razem tej samej logice — wszystkie postulaty wobec platform katalogujemy w hubie o algorytmach i platformach.